Z ultraszybkiego toru Monza w edycji ‘71 przenosimy się za Wielką Wodę na słynny tor Indianapolis. Nie będziemy

jednak ścigać się na owalu, ale na wersji zbudowanej w latach1998-2000 specjalnie na potrzeby Formuły 1.

Historia tego toru jest bardzo długa, aby więc nie zanudzać datami i mało znanymi nazwiskami, przypomnimy

jedynie najważniejsze fakty. Tor powstał w roku 1909; niedługo potem dla wzmocnienia nawierzchni tor wyłożono

cegłami - po tym zdarzeniu Indianapolis zyskał nieformalną nazwę Brickyard (Cegielnia). Po tamtej erze pozostał

ślad - pas nawierzchni stanowiący prostą start/meta jest właśnie zbudowany z cegły.

Zawody F1 na “krętej wersji” odbywały się tu w latach 2000-2007; z ośmiu wyścigów pięć wygrał Michael Schumacher, w tym

jeden po wyścigu nazwanym farsą, w 2005 roku (w wyścigu uczestniczyli wyłącznie kierowcy korzystający z

opon Bridgestone - 6 bolidów). To zdarzenie nie wpłynęło korzystnie na obecność Formuły 1 w USA i na chwilę

obecną nie ma rozgrywanego wyścigu F1 w tym kraju, choć ma się to zmienić za sprawą obiektu budowanego w Austin.

Tor “Indy” składa się z jakby z dwóch części: fragmentu owalu, wymagającego małej siły docisku, z pochylonym prawym

zakrętem, oraz z części wewnętrznej, na której znajdują się przede wszystkim wolne zakręty (tu pożądana jest duża

siła docisku). Taki kontrast stanowi duży orzech do zgryzienia dla osób tworzących set-up; w rzeczywistej F1 poziom

docisku jaki się tu stosowało porównywano do kombinacji skrzydeł z Kanady. Układ toru jest męczący dla lewych opon

(głównie zakręt nr 14). Tak więc planując ustawienia bolidu będzie na pewno wiele łamigłówek do

rozwiązania - możliwości z pewnością jest wiele!

Materiały źródłowe: www.f1wm.pl, www.formula1.com

Teraz można zobaczyć przejazd z kamery pokładowej: