Istanbul Park położony w Turcji pod Stambułem, o długości 5.340 km jest jednym z młodszych obiektów w kalendarzu wyścigów Formuły 1. Zaprojektowany został jak większość torów dodawanych w ostatnich latach do kalendarza przez Hermanna Tilke. Obiekt składa się z trzynastu zakrętów, z czego osiem jest w lewo, a różnica poziomów wynosi ponad 40 metrów. Na szczególną uwagę zasługuje zakręt ósmy, którego charakterystykę najlepiej przedstawił sam Tilke: „Na tureckim torze mamy zakręt o 180 stopni zbudowany z prostych odcinków toru, a więc pozbawiony płynności. Odnalezienie właściwego toru przejazdu będzie dla kierowców sporym wyzwaniem. Jeśli im to się uda, będą mogli przejechać zakręt z pełną prędkością, w przeciwnym razie stracą czas na korekty toru jazdy.” Znajdziemy tu również kilka długich prostych, niektóre pozwolą nam przekroczyć 300km/h, zakończonych ostrymi ciasnymi zakrętami, stanowiącymi poważne wyzwanie, zarazem będącymi świetnymi miejscami do wyprzedzania oraz krętą środkową sekcję toru. Prosta startowa ma 650m, a na całej jej długości rozciągają się boksy, na których krańcach stoją efektowne wieże dla VIP-ów. Główna trybuna mieści 30 tysięcy widzów, natomiast całe widowisko może oglądać ponad 155 tysięcy kibiców. Podczas inauguracyjnego wyścigu w 2005 triumfował Kimi Raikonen. Pozostałe trzy GP Turcji, które odbyły się na Istanbul Park, należały do kierowcy Ferrari- Felippe Massa.  Rekordzistą okrążenia jest Juan Pablo Montoya, który uzyskał czas 1:24,770 w 2005 roku.

 

 

   Z ciasnych uliczek Księstwa Monako, gdzie można było nabawić się klaustrofobii, przenosimy się na szeroki tor Istanbul Park. Obiekt ten, zarówno w rzeczywistości, jak i w grze nigdy nie należał do moich ulubionych. Ku mojemu zdziwieniu, już od pierwszych okrążeń jazda tutaj zaczęła sprawiać mi przyjemność. Nie wiem, czy sprawiła to zmiana kierownicy, czy też ogólnie to, że w tym sezonie jeździ mi się jakby lepiej. Żeby nie było tak pięknie, to w tej mojej beczce miodu, znalazło się trochę dziegciu, a mianowicie zakręty nr 1 i 4. Pierwszy, "ślepy", z trudnym do znalezienia punktem hamowania. Już na początku można zepsuć sobie czas okrążenia. Zakręt nr 4 poprzez złe dohamowanie może sprawić nieco kłopotów.
Z umiarkowanym optymizmem czekam na wyścig. Powodzenia i do zobaczenia na torze.
qbus

   Po ciasnym i krętym torze w Monaco przenosimy się pod Istambuł, gdzie odbędzie się GP Turcji. Jak dla mnie tor ten jest jednym z ciekawszych imprez w kalendarzu F1. W porównaniu do ostatniego GP możemy pozwolić sobie na pewien margines błędu, ale wyjazd na pobocze wiąże się z dużą stratą czasową. Mamy tu do czynienia z mieszanką wolnych oraz szybkich zakrętów, które wymagają od nas kompromisu pomiędzy prędkością maksymalną, a dobrym dociskiem aerodynamicznym. Zakręt numer 8 jest jednym z najbardziej niezwykłych zakrętów w całym wyścigowym cyklu. Pokonanie go przy maksymalnie otwartej przepustnicy na pełnym baku paliwa jest dla mnie dużym problemem. Dodatkowo ślepy pierwszy zakręt, który łatwo przestrzelić i ostatni sektor, gdzie występuje duża nadsterowność sprawia, że jazda na tym torze jest naprawdę ekscytująca. Jestem pewien, że tegoroczne wyścigi dostarczą nam sporo emocji i zdecydowanie większą frekwencję na mecie niż w ostatnim GP.

   Tor ciekawy, ale patrząc z kokpitu za nim nie przepadam. Kilometry asfaltowego pobocza, niewidzialne zakręty, to nie jest to, co benethor lubi najbardziej :) Niestety, nowoczesne obiekty spod pióra Hermanna Tilke zawierają sporo dziwnych elementów, które według mnie zabierają smaczek wyścigom F1. Jest tu oczywiście parę niezłych miejsc do wyprzedzania. Zdecydowanie najlepszym z nich będzie według mnie T11. Można oczywiście próbować na szykanie, ale nie będzie łatwo utrzymać się dostatecznie blisko za kimś wychodząc z T8. Tak czy inaczej choć to mi nie odpowiada, postaram się pojechać jak najlepiej.
benethor